Wat een week ....

In Hughenden besloten we een biefstuk te bakken voor avondeten. Lekker met gebakken aardappeltjes en spekstukjes in saus. Nu weet ik dat ik altijd voorzichtig moet zijn met de eerste hap van mijn maaltijd als gevolg van een middenrif breuk. Kleine hap en goed kouwen. Maandagavond had mijn biefstuk een taai stukje dat ik nauwelijks kon kouwen en zonder na te denken slikte ik het in z'n geheel door. Dat heb ik geweten !! Het vlees bleef in mijn slokdarm steken en was met geen mogelijkheid naar boven of beneden te manouvreren. Ik werd steeds ongemakkelijker en uiteindelijk besloot Pam om de ambulance te bellen en Jan werd afgevoerd naar het ziekenhuis van Hughenden. Ook daar waren ze niet uitgerust om adequaat actie te nemen en besloten werd om me per Royal Australian Flying Docters Service naat Townsville te vliegen. Bijna 24 uur moeten wachten (levensbedreigende zaken gaan voor) maar uiteindelijk per ambulance naar het vliegveld van Hughenden en ingeladen bij de RFDS.

In Townsville ging alles razendsnel: via de eerste hulp werd de dienstdoende maag-darm chirurg gebeld. Die kwam een paar minuten later naar beneden en besloot meteen een endoscopie te doen en indien dat mogelijk was het obstakel te verwijderen. Dit was rond half tien in de avond. Er was nog een operatie aan de gang maar daarna zou ik meteen aan de beurt zijn. Om half 1 's-nachts lag ik in de operatiekamer en onder narcose. Toen ik wakker werd was alles gefixed en ik voelde me als vanouds. Na me een dag in de gaten te hebben gehouden en ontbijt en lunch leverden geen problemen op wed ik ontslagen. Nu is het bij de RFDS zo dat ze je gratis naar het ziekenhuis brengen, maar hoe je weer thuis komt moet je zelf regelen. Vliegen, trein, of bus? Alle drie twee keer per week. De eerste gelegenheid was vrijdagmeorgen, half 7 per vliegtuig, een vlucht van een uurtje.Trein en bus zouden 8 resp. 6 uur kosten. Dat betekende twee nachtjes hotel, taxis en een ticket voor REX airways. Jan is weer veilig thuis na de "ultimate tourist experience". Thank you all involved !!!

Wijziging van de plannen

Nadat we home Hill weer verlaten hebben zijn we via Townsville doorgereisd naar Balgal Beach. Thuishaven van Annie en Chris met hun twee zonen. Chis is een achterneef van Pamela. Toen Maartje trouwde in 2008 hebben we onze (toendertijd) caravan daar achtergelaten om de bruiloft bij te wonen. Inmiddels wonen Annie en Chris dus in Balgal Beach, net ten noorden van Townsville. Een paar puike dagen in hun achtertuin tussen de kangaroos en de kippen,

met fikse vuurtjes in de avond. Dinsdag de 11e zijn we vertrokken naar Pentland na onderweg In de Coles supermarkt van Deeragun de pantry bijgevuld te hebben. Pentland was weer een prima caravan park met een paar honderd meter verder het Pentland Hotel, goed voor een stevige avond maaltijd en een paar biertjes. Drie nachtjes Pentland en inmiddels zijn we in Hughenden aanbeland via de Flinders highway. Roadtrain country ! Over een paar dagen trekken we weer verder naar het westen om uiteindelijk op de "threeways" (Warumungu) te belanden. Hier zullen onze reisplannen veranderen. We gaan niet naar het noorden en dan via Katherine helemaal naar de westkust. Tegen de tijd dat we daar zouden aankomen is het natte seizoen begonnen: snikheet, benauwd en gigantische plensbuien. We slaan op de Threeways af naar het zuiden en gaan dwars door het midden van Australie naar de zuidkust (Port Augusta) en gaan dan naaar de westkust..... wordt vervolgd

Het vervolg

Na de eerste week die eindigde met onze aankomst in Clairview zijn we 4 dagen blijven hangen op deze prachtige lokatie aan de kust met de naam "BarraCrab" . Mijn eerste oefeningen met de drone, lekker eten in het kamprestaurant prachtige maanlucht.

Daarna weer ingepakt (een fluitje van een cent) en op weg gegaan naar O'connell river caravan park. Opnieuw een 4 daags verblijf, We haasten ons niet. Zoutwater krokodillen hebben we niet gezien, wel groene mieren met hun typische nest van aan mekaar geplakte bladen. Daar blijf je dus vanaf want de "soldaten" zijn erg agressief!

Vanuit Clairview zijn we naar Proserpine gereden (een half uurtje) en daar een nachtje gratis overnacht midden in het stadje achter de kerk. Boodschappen kunnen doen, lekker lunchen in een van de hotels en 's-avonds onze eerste regenbui gehad.

Vanmorgen zijn we doorgereden naar Home Hill, opnieuw een gratis overnachting zonder externe voorzieningen: eigen water, afvalwater, toilet en electriciteit.

De eerste week.

Na alles zo goed en zo kwaad als we konden ingepakt te hebben zijn we op maandagmorgen de 20ste vertrokken vanuit Nanango naar onze eerste bestemming noordelijk: Lake Monduran. Een groot drinkwater reservoir in de Kolan river achter de "Fred Haigh dam". Een geliefde plek voor baramundi vissers, alhoewel de zoet water baramundi niet te pruimen is in vergelijking met de zoutwater versie. Een prima plek om een paar dagen bij te komen van alle inpakperrikelen.

Donderdag zijn we verder getrokken naar Rockhampton. Eeen fikse stad met een camping aan de rivier met de toepasselijke naam "Riverside" Rockhampton gaf ons ook de gelegenheid om wat boodschappen te doen en aan Pamela om haar nagels te laten vertroetelen.

Vanmorgen , zondag, zijn we weer vertrokken en inmiddels na een "smooth" ritje van zo'n 3 uur in Clairview aanbeland. Helemaal top aan de de kust van de grote oceaan, de "pacific" dus. Het is nu laag tij, morgen plaatjes van het strand.

Het gaat beginnen

We hebben op wat kleinigheden na, alles weten in te pakken of weten weg te gooien.

Het is nu vrijdagavond, onze planning is om maandag aan een rondje Australie te beginnen. "The Big Lap" linksom tegen de klok in. Zo'n 14.500 km in 'n half jaar of langer. Eerst naar het noorden (lekker warm). Morgen leveren we onze Toyota in, zij is verkocht. Pam zal wel even slikken. Maandagmorgen rijden we op ons gemakje naar Lake Monduran, onze eerste stop. We zijn benieuwd hoeveel dingen ondersteboven in de kastjes teruggevonden worden.

Starlink

Om overal in Australie (ook in de verlaten "outback") internet en telefoon verbinding te hebben is er Starlink. Omdat we willen emailen, whatsappen, youtube kijken, internet-radio luisteren, internet bankieren en wat al niet meer, maar ook TV kijken (inclusief F1) en telefoneren (denk ook aan noodsituaties). Kortom, "Starlink keeps us connected" waar we ook zijn. Dus hadden we besloten om een Starlink-mini antenne permanent op het dak van de camper te laten monteren. Nu het probleem: elke antenne heeft zijn eigen unieke identificatie code. Deze code staat onderop de antenne ,die dus vast op her dak van de camper is geschroefd en niet bereikbaar is zonder grote problemen. Gelukkig staat die code ook op een sticker op de doos waarin de antenne wordt geleverd. Een telefoontje naar de dealer: "hebben jullie die doos nog"? Een aantal uren later werd de doos gevonden in hun afvalcontainer . Starlink werkt prima !!

Een nieuw huis.

Tijd om ons nieuwe huis op wielen op te halen. Na alle handtekeningen, de laatste betalingen, en de nodige uitleg klommen Pam en ik voor de eerste keer in de camper en gingen op weg naar Nanango waar onze spullen zijn opgeslagen.Een rit van ruim 3 uur, genoeg om een eerste indruk te krijgen van het rijden in een forse camper. Vooral als je dat nog nooit hebt gedaan. Het viel niet tegen !! De komende dagen is een puzzelsessie om al onze spullen over kasten en opbergruimtes te verdelen