Einde van de "red centre" trip.

We zijn in Port Lincoln aanbeland. Het zuidelijke puntje van het Eyre schiereiland, Aan de Spencer Gulf, in de Indische Oceaan. De trip van Ghan verliep via Marla (1 nachtje) naar Coober Pedy. Een wonderlijke lokatie met duizende gaten in de grond om opaal te zoeken, ondergrondse gangen, woningen, kerken, kroegen, gevangenis, hotel. De halve bevolking leeft ondergronds vanwege de hitte.

Vanuit Coober Pedy via Glendambo (1 nacht) naar Port Augusta aan het begin van het Eyre schiereiland. Twee nachtjes, prima caravan park met hotel-restaurant. Verder naar Port Lincoln via Cowell (1 nachtje). Port Lincoln is geweldig (behalve het koele weer).Terras camping met zicht op Spencer Gulf. Hier blijven we lekker een weekje hangen.

The red centre.

Een laatste week In Alice Springs. Boodschappen gedaan voordat we zaterdag verder trekken. De koelkast en diepvries zitten weer vol. Ook de alcohol voorraad aangevuld. Dat laatste kan wat toelichting gebruiken. De oorspronkelijke bewoners van Australie, de aboriginals, hebben genetisch een probleem met alcohol. Dit is geen grap, ze lusten het maar kunnen er niet tegen. Gevolg is dronkenschap problemen in mega formaat. Om die reden hebben een aantal staten in Australie de verkoop van alcohol aan banden gelegd. Je kunt niet zomaar je voorraad aanvullen voor de komende weken door de de "boesj-boesj". Op maandag en dinsdag kun je zowiezo geen alcohol kopen, op de andere dagen alleen tussen 3 en 7 en dan ook nog beperkt tot 2 flessen wijn per persoon en dat 1 keer per dag. Dat zet geen zoden aan de dijk als je van plan bent de komende weken door het binnenland te reizen. De oplossing: elke dag met z'n tweetjes naar de bottleshop, 4 flessen per dag. Je moet er wat voor over hebben. Donderdag heb ik in het ziekenhuis van Alice Springs opnieuw een slokdarm endoscopie gehad onder narcose om het herstel van de Townsville actie te controleren. Resultaat : alles gezond. Dus zaterdagmorgen ingepakt en verder zuidelijk getrokken richting Ghan, naar het "Erldunda Desert Oaks Resort" een mooie rit dwars door het rode centrum van Australie. Daar zijn we 1 nachtje gebleven en na een heerlijk avondje in het Oaks resort vandaag doorgereisd naar Coober Pedy, de Opaal hoofdstad van Australie.

Alice Springs

Tennant Creek was een buiten verwachting aangenaam verblijf. Het caravan park ondergaat grote verbeteringen, voornamelijk om mijnwerkers te huisvesten. De oude goudmijn is heropend en honderden mijnwerkers moeten gehuisvest worden en gevoed. Een rij aan cabines voor huisvesting, wasmachines en drogers, en een restaurant waar je U tegen zegt. Caravanners kunnen deze fasciliteiten ook gebruiken en dus hebben we al onze was gratis kunnen doen (en drogen ! ) en 's-avonds aanschuiven voor onbeperkt eten en drinken (geen alcohol) voor een beperkt bedrag. Twee nachtjes en we zijn verder getrokken naar "Devils Marbles" een werkelijk fascinerende omgeving met tonnen-zware granieten knikkers op mekaar balancerend.

Vanuit Devils Marbles naar Barrow Creek. Het caravan park was er een om snel te vergeten maar de historie ernaast was indrukwekkend. Een van de weinige bewaarde "telegraph Stations" onderdeel van de meer dan 3000 km lange telegraaf lijn dwars door het binnenland die Australie via Darwin en Java verbond met Europa. We praten over 1872 dat Alice Springs werd verbonden met Londen zodat Australische cattle farmers rechtstreeks met londen konden telegraferen.

Na Barrow Creek kwam een nachtje Aileron. Thuis voor een paar eneorme beelden van Aboriginals (Anmatjere man, 17 m high, en Anmatjere woman with child), indrukwekkend.

Inmiddels zijn we in Alice Springs aanbeland. Zoals al aangekondigd blijven we hier een paar weken, Aanstaande maandag (morgen dus) heb ik in het ziekenhuis een pre-check en interview en de slokdarm endoscopie vind waarschijnlijk op 24 september plaats. Tot die tijd verblijven we in het plezante "Alice Springs Tourist Park.

We trekken verder.

Na het Fying Docters avontuur vanuit Hughenden zijn we verder west gereisd via Richmond Lake View Caravan park waar we een aantal dagen zijn blijven hangen omdat we dat wilden en omdat het een geweldige plek is.

Na Richmond kwam het grote lege-rechte-lange weg avontuur. Honderden kilometers eindeloze vlakke landschappen. Zo ongewoon leeg dat het geen moment verveelt. GEWELDIG.

Julia Creek en Cloncurry stonden vervolgens op het programma richting Mount Isa. Hier konden we weer de voorraden aanvullen, een werkelijk perfecte avond in de Buffs Club met een heerlijke maaaltijd en gratis vervoer van-en-naar het caravan park met de "courtesy-bus" van de club. Na Mount Isa meer open landschap richting Camooweal bijna op de grens met Northen Territory. Wij reden van west naar oost, reizigers van oost naar west (NT-QLD) komen dit bord tegen:

Na Camooweal was Barkly Homestead onze volgende stop en Pamela kon rustig een sigaret roken in de tot rookruimre omgebouwde dubbeldeks vee transport wagen

Oorspronkelijk waren we van plan om van hier uit tot de "Threeways" te trekken, maar dat caravan park viel vies tegen, dus zijn we afgebogen naar her zuiden tot in Tennant Creek. Onze trip dwars door het midden naar het zuiden is dus begonnen.

Tot nu toe hebben we er 2800 km opzitten. Volgende belangrijke stop is Alice Springs, 500 km zuidelijk. Hier zullen we waarschijnlijk een paar weken blijven hangen want ik moet opnieuw een slokdarm inspectie ondergaan om mijn herstel van het biefstuk probleem te checken (dat heeft Townsville hospital zo geregeld).

Wat een week ....

In Hughenden besloten we een biefstuk te bakken voor avondeten. Lekker met gebakken aardappeltjes en spekstukjes in saus. Nu weet ik dat ik altijd voorzichtig moet zijn met de eerste hap van mijn maaltijd als gevolg van een middenrif breuk. Kleine hap en goed kouwen. Maandagavond had mijn biefstuk een taai stukje dat ik nauwelijks kon kouwen en zonder na te denken slikte ik het in z'n geheel door. Dat heb ik geweten !! Het vlees bleef in mijn slokdarm steken en was met geen mogelijkheid naar boven of beneden te manouvreren. Ik werd steeds ongemakkelijker en uiteindelijk besloot Pam om de ambulance te bellen en Jan werd afgevoerd naar het ziekenhuis van Hughenden. Ook daar waren ze niet uitgerust om adequaat actie te nemen en besloten werd om me per Royal Australian Flying Docters Service naat Townsville te vliegen. Bijna 24 uur moeten wachten (levensbedreigende zaken gaan voor) maar uiteindelijk per ambulance naar het vliegveld van Hughenden en ingeladen bij de RFDS.

In Townsville ging alles razendsnel: via de eerste hulp werd de dienstdoende maag-darm chirurg gebeld. Die kwam een paar minuten later naar beneden en besloot meteen een endoscopie te doen en indien dat mogelijk was het obstakel te verwijderen. Dit was rond half tien in de avond. Er was nog een operatie aan de gang maar daarna zou ik meteen aan de beurt zijn. Om half 1 's-nachts lag ik in de operatiekamer en onder narcose. Toen ik wakker werd was alles gefixed en ik voelde me als vanouds. Na me een dag in de gaten te hebben gehouden en ontbijt en lunch leverden geen problemen op wed ik ontslagen. Nu is het bij de RFDS zo dat ze je gratis naar het ziekenhuis brengen, maar hoe je weer thuis komt moet je zelf regelen. Vliegen, trein, of bus? Alle drie twee keer per week. De eerste gelegenheid was vrijdagmeorgen, half 7 per vliegtuig, een vlucht van een uurtje.Trein en bus zouden 8 resp. 6 uur kosten. Dat betekende twee nachtjes hotel, taxis en een ticket voor REX airways. Jan is weer veilig thuis na de "ultimate tourist experience". Thank you all involved !!!

Wijziging van de plannen

Nadat we home Hill weer verlaten hebben zijn we via Townsville doorgereisd naar Balgal Beach. Thuishaven van Annie en Chris met hun twee zonen. Chis is een achterneef van Pamela. Toen Maartje trouwde in 2008 hebben we onze (toendertijd) caravan daar achtergelaten om de bruiloft bij te wonen. Inmiddels wonen Annie en Chris dus in Balgal Beach, net ten noorden van Townsville. Een paar puike dagen in hun achtertuin tussen de kangaroos en de kippen,

met fikse vuurtjes in de avond. Dinsdag de 11e zijn we vertrokken naar Pentland na onderweg In de Coles supermarkt van Deeragun de pantry bijgevuld te hebben. Pentland was weer een prima caravan park met een paar honderd meter verder het Pentland Hotel, goed voor een stevige avond maaltijd en een paar biertjes. Drie nachtjes Pentland en inmiddels zijn we in Hughenden aanbeland via de Flinders highway. Roadtrain country ! Over een paar dagen trekken we weer verder naar het westen om uiteindelijk op de "threeways" (Warumungu) te belanden. Hier zullen onze reisplannen veranderen. We gaan niet naar het noorden en dan via Katherine helemaal naar de westkust. Tegen de tijd dat we daar zouden aankomen is het natte seizoen begonnen: snikheet, benauwd en gigantische plensbuien. We slaan op de Threeways af naar het zuiden en gaan dwars door het midden van Australie naar de zuidkust (Port Augusta) en gaan dan naaar de westkust..... wordt vervolgd

Het vervolg

Na de eerste week die eindigde met onze aankomst in Clairview zijn we 4 dagen blijven hangen op deze prachtige lokatie aan de kust met de naam "BarraCrab" . Mijn eerste oefeningen met de drone, lekker eten in het kamprestaurant prachtige maanlucht.

Daarna weer ingepakt (een fluitje van een cent) en op weg gegaan naar O'connell river caravan park. Opnieuw een 4 daags verblijf, We haasten ons niet. Zoutwater krokodillen hebben we niet gezien, wel groene mieren met hun typische nest van aan mekaar geplakte bladen. Daar blijf je dus vanaf want de "soldaten" zijn erg agressief!

Vanuit Clairview zijn we naar Proserpine gereden (een half uurtje) en daar een nachtje gratis overnacht midden in het stadje achter de kerk. Boodschappen kunnen doen, lekker lunchen in een van de hotels en 's-avonds onze eerste regenbui gehad.

Vanmorgen zijn we doorgereden naar Home Hill, opnieuw een gratis overnachting zonder externe voorzieningen: eigen water, afvalwater, toilet en electriciteit.

De eerste week.

Na alles zo goed en zo kwaad als we konden ingepakt te hebben zijn we op maandagmorgen de 20ste vertrokken vanuit Nanango naar onze eerste bestemming noordelijk: Lake Monduran. Een groot drinkwater reservoir in de Kolan river achter de "Fred Haigh dam". Een geliefde plek voor baramundi vissers, alhoewel de zoet water baramundi niet te pruimen is in vergelijking met de zoutwater versie. Een prima plek om een paar dagen bij te komen van alle inpakperrikelen.

Donderdag zijn we verder getrokken naar Rockhampton. Eeen fikse stad met een camping aan de rivier met de toepasselijke naam "Riverside" Rockhampton gaf ons ook de gelegenheid om wat boodschappen te doen en aan Pamela om haar nagels te laten vertroetelen.

Vanmorgen , zondag, zijn we weer vertrokken en inmiddels na een "smooth" ritje van zo'n 3 uur in Clairview aanbeland. Helemaal top aan de de kust van de grote oceaan, de "pacific" dus. Het is nu laag tij, morgen plaatjes van het strand.

Het gaat beginnen

We hebben op wat kleinigheden na, alles weten in te pakken of weten weg te gooien.

Het is nu vrijdagavond, onze planning is om maandag aan een rondje Australie te beginnen. "The Big Lap" linksom tegen de klok in. Zo'n 14.500 km in 'n half jaar of langer. Eerst naar het noorden (lekker warm). Morgen leveren we onze Toyota in, zij is verkocht. Pam zal wel even slikken. Maandagmorgen rijden we op ons gemakje naar Lake Monduran, onze eerste stop. We zijn benieuwd hoeveel dingen ondersteboven in de kastjes teruggevonden worden.

Starlink

Om overal in Australie (ook in de verlaten "outback") internet en telefoon verbinding te hebben is er Starlink. Omdat we willen emailen, whatsappen, youtube kijken, internet-radio luisteren, internet bankieren en wat al niet meer, maar ook TV kijken (inclusief F1) en telefoneren (denk ook aan noodsituaties). Kortom, "Starlink keeps us connected" waar we ook zijn. Dus hadden we besloten om een Starlink-mini antenne permanent op het dak van de camper te laten monteren. Nu het probleem: elke antenne heeft zijn eigen unieke identificatie code. Deze code staat onderop de antenne ,die dus vast op her dak van de camper is geschroefd en niet bereikbaar is zonder grote problemen. Gelukkig staat die code ook op een sticker op de doos waarin de antenne wordt geleverd. Een telefoontje naar de dealer: "hebben jullie die doos nog"? Een aantal uren later werd de doos gevonden in hun afvalcontainer . Starlink werkt prima !!

Een nieuw huis.

Tijd om ons nieuwe huis op wielen op te halen. Na alle handtekeningen, de laatste betalingen, en de nodige uitleg klommen Pam en ik voor de eerste keer in de camper en gingen op weg naar Nanango waar onze spullen zijn opgeslagen.Een rit van ruim 3 uur, genoeg om een eerste indruk te krijgen van het rijden in een forse camper. Vooral als je dat nog nooit hebt gedaan. Het viel niet tegen !! De komende dagen is een puzzelsessie om al onze spullen over kasten en opbergruimtes te verdelen

Nanango

Nadat we ons huis in Mount Perry verlaten hebben zijn we in Nanango aanbeland in het huis van Pam's zus. Haar winkel is inmiddels gesloten en staat te huur. Wij hebben onze spullen daar opgeslagen en kunnen de ruimte gebruiken om alles op ons gemak uit te sorteren. We logeren boven de winkel in Sharon's ruim appartement. Als ik terug ben van Nederland moet onze camper klaar zijn en kunnen van hieruit inpakken. Inmiddels gebruiken we onze tijd zo goed en zo kwaad als we kunnen, maar op een winterdag als vandaag is dat geen probleem. Een blik vanaf het balkon, zoals het gezegde luidt: "Queensland, one day it's beautiful, perfect the next". Ik zie jullie over een dikke week !!

Wie awer, wie gekker.

Mijn laatste blog was van 2017. Daarna was het stil, tot nu dus. Een nieuwe tijd breekt aan. We hebben ons huis verkocht. Vrijdag sleuteloverdracht. En nee, we gaan niet verhuizen. Tenminste niet echt. We hebben een camper gekocht en gaan de rest van onze goeie jaren rondtrekken in een mobiel paleisje door Australie. Niet met een sleurhut zoals we 15 jaar geleden hebben gedaan maar met een modern "mobile Home". Een Willow Kauri 2505, die halverwege juni geleverd wordt. Tot die tijd verblijven we bij Pamela's zus in Nanango, maar als ik terug kom van mijn trip naar Nederland dan moet "Daisy" klaar staan voor ons nieuwe avontuur.

Meer blogs zullen dus volgen

Jabra headphones

This story is too nice not to be told. It started pretty upsetting, but end good, all good.

The ear-cushions of my Jabra Move headphones were falling apart. Time to order new ones online from the Jabra E-store. They were not that expensive ($14) although the E -store rips you off with their shipping costs from Hong Kong ($18). But I love this headset, so I took a deep breath and ordered them. I payed via PayPal.
They were shipped straight away but when the parcel arrived, one of the new ear-cushions was damaged and could not be used.

E-mail to Jabra: I explained the situation and asked for a new undamaged set to be send.
Answer: Sorry, but there is no warranty on these items, but you can apply for a refund of your purchase.

On the Jabra website I could find how to do this, but I also could read there that shipping costs would not be refunded.

New e-mail to Jabra: I am not interested in a refund, I want to fix my headphones and I definitely don't want to pay the shipping costs again if I re-order after my refund of $14.
Answer: Sorry sir, this is our policy, I can offer you 20% rebate if you re-order (=$2.40) but that's it.

My blood was already pretty heated , but now it started to boil.

Phone call to E-store service: I want new cushions or a full refund (including shipping costs)
Answer: sorry sir, this is all that I am allowed to offer.

Time for some more drastic action:
1: E-mail to Jabra headquarters in Denmark: I wanted Denmark to know how business was done in Australia and explained that if this was Jabra policy, I was very disappointed and would scrap Jabra from my list of favourites. 
2: Complaint with PayPal. 

Within 2 days I got a reply from the Marketing Manager Australia & New Zealand with apologies and the text:
If you could please reach out to me directly with your contact address, I will be sure to arrange to have a replacement pair sent to you tomorrow, and I will also follow up with our support team to ensure that the refund you requested is processed. 

Later that day I also got a reply from Hong Kong in witch they said that they had reviewed my case and that a new set was on its way, free of charge.
(I bet somebody got a slap on the wrist with some strong Danish language)
So In my reply to the Marketing Manager I accepted her apologies, I told her that Hong Kong had reacted too and was sending a new set, but I gave her my address anyway because I would not mind to receive a spare set.

Now comes the fun part:
1: I received two new sets from the marketing manager
2: The set from Hong Kong is on it's way and according to the tracking number has arrived in Brisbane and will be here in a few days.
3. Today I got an email from PayPal saying that they decided my case in my favour, and that they would refund the total amount of $32.

So here we are, 3 sets of new ear-cushions, for free.

Domeinnaam "www.mohren.nl"

10-15 jaar geleden heb ik de internet domeinnaam "www.mohren.nl" laten registreren via een firma in Nijmegen. Om duistere redenen is dit domein door die firma ruim een maand geleden zonder mijn medeweten opgeheven. De procedure is dat de naam dan gedurende 40 dagen in "quarantaine" komt zodat de opheffing ongedaan kan worden gemaakt. De Nijmeegse firma bestaat echter niet meer en zij is de enige die dit ongedaan maken kon realiseren.
Er bleef dus niks anders over dan afwachten tot de quarantaine was verlopen en dan opnieuw de naam "Mohren.nl" registreren via een nieuwe firma. De einddatum was 19 juli.
Zelfs met een tijdsvoordeel van 8 uur was ik echter te laat.
Er zijn kapers op de kust die geld ruiken en ELKE domeinnaam automatisch inpikken zodra die beschikbaar komt uit quarantaine. Daar kan ik niet tegenop.
Via een mailtje aan de nieuwe eigenaar (SONEXO.NL) gevraagd wat de mogelijkheden zijn:

Beste lezer,

De domeinnaam "mohren.nl" is vele jaren door mij gebruikt (=mijn achternaam). Door problemen met de registrar is dit domein enige tijd geleden opgeheven en in quarantaine geplaatst.
Op 19 juli zou deze naam weer vrijkomen en ik had de intentie om deze weer voor mij beschikbaar te krijgen.
Ik constateer echter dat U sneller bent geweest dan ik.

Wat kan ik doen?

mvg,
Jan Mohren 

Het antwoord van SONEXO is prijzig:

Geachte,

De vraagprijs voor de domeinnaam mohren.nl bedraagt EUR 490,- exclusief BTW.
Bij interesse in overname zal ik onze procedure van overdracht per email doorsturen.
Mocht u nog vragen hebben, dan zijn wij bereikbaar per email(info@sonexo.nl).

Met vriendelijke groet | Kind regards | Cordiali saluti
Cordialement | Saludos cordiales | Mit freundlichen Grüßen

Marcel Robbers
Sonexo B.V. 

Daar laten we het niet bij zitten. De SIDN is de overkoepelende Nedelandse organisatie die de domeinnamen met de extensie ".nl" beheert en in de gaten houdt. Zij hebben een uitgebreide misbruik procedure. Er is bovendien voldoende jurisprudentie om de handelwijze van SONEXO met succes te bestrijden.

Marcel Robbers heeft dus antwoord gekregen, hij kent mij nog niet goed genoeg:

Beste Marcel,

Dit is belachelijk. Geldklopperij.
Om allerlei redenen is de domeinnaam in juni opgeheven, zonder mijn toestemming. Ik heb deze vele jaren gebruikt.
Jullie pikken hem blijkbaar automatisch in zodra hij uit quarantaine komt, waardoor ik geen enkele kans maak op registratie van mijn eigen achternaam.
Gelukkig heeft de SIDN hier een "procedure" voor.

met vriendelijke groeten terug,

Jan Mohren 

Sous vide--vervolg

Hoe hou je dat thermokoppel (dat ding dat de temperatuur van je waterbad meet) netjes op zijn plek, zodat het niet omhoog krult of rond drijft en allerlei gekke waarden vertoont? Tussen de deksel en de pot steken is ook maar behelpen; even ergens aan komen en het zit weer ergens anders. Of nog erger, het schiet eruit.
Soms, heel soms, bieden oplossingen zich gewoon aan.
Op het glazen deksel van de slow-cooker zit een knop en die zit vast met een boutje van de onderkant. Er zit dus al een gaatje in het glazen deksel.
Knop eraf geschroefd en........laat dit gaatje nu net groot genoeg zijn zodat een stalen pijpje dat ik nog had liggen er precies doorheen kan en laat dit pijpje nu net dik genoeg zijn voor het thermokoppel.
Een stukje van een rubber slang, restanten van de orginele knop, de wartel van een lege spuitfles (dat grijze ding), een stukje "heat shrink tubing" (hoe vertaal je dat: warmte krimp buis?) ,epoxylijm...et voila.
Mijn thermokoppel zit precies waar ik het wil hebben, EN....het blijft zitten.

Theatre

In Australie hebben ze geen operatiekamers in de ziekenhuizen. Dat heet hier een Operation Theatre. En een theater was het. Een voorstelling van in totaal 2 1/2 uur.
Camera's in alle hoeken. Twee recht boven de tafel, daar heb ik dus regelmatig naar geknipoogd. Drie chirurgen, de jongste deed het werk, de oudste, Dr. Jason Jenkins, werd met veel respect "the boss" genoemd en hield alles in de gaten. De derde, een ongelofelijk knappe- en vriendelijke Maleisische schone met van die donkerbruine ogen gaf aanwijzingen aan de jonge chirurg en legde tussendoor alles aan mij uit. Ik heb alles kunnen volgen op een van de vele monitoren. Verder telde ik 9 verplegers, verpleegsters, anaestesist etc. Op de tribune, achter glas, nog minstens 10 koppetjes. En dit alles om 7 uur in de ochtend.
Na alle voorbereidingen kwam rond 8 uur "the boss" binnen en kon de voorstelling beginnen. Besloten werd om in de linkerlies de slagader binnen te gaan, dan naar boven in het onderste stukje aorta en dan om te draaien om aan de rechterkant weer naar beneden te komen. Door het inspuiten van contrastvloeistof werden de vaten goed zichtbaar en kon zelfs een amateur (ik dus) zien waar de vernauwingen zaten. Twee boosdoeners tussen heup en knie. Eentje van zo'n 3 cm lang en eentje zo'n 8cm een klein stukje lager. Toen werd dus "the boss" geraadpleegd. Gaan we hier met een ballon aan het werk om het vat open te drukken, of houden we hier noodgedwongen op en zullen we op een latere datum via een bypass de zaak repareren. Het antwoord was vrij laconiek: "if you manage to get the balloon through, go ahead, give it a try, we are here now". Het heeft heel wat bloed (van mij), zweet (van die jonge chirurg) en tranen (ook van mij) gekost, maar uiteindelijk kwam hij er een uur later doorheen. Ballon oppompen en de stent plaatsen (een 15 cm lange stent over beide vernauwingen) was daarna een fluitje van een cent. Alles schoongemaakt en opgeruimd en de handschoenen gingen uit. Ik kreeg een hand van de jonge chirurg. Hij was trots op het resultaat, en terecht.

Sous Vide

Mijn volgende project zat vandaag bij de post: een Sestos PID controller met thermokoppel en SSR.

Tijdens mijn HTS opleiding was Meet- en Regeltechniek een belangrijk onderdeel. Toendertijd was een PID controller het neusje van de zalm, en alleen toegepast bij vitale industriele processen om bijvoorbeeld een temperatuur in een reactor accuraat op een gewenst niveau te houden. Gewoon verwarming aan als het te koud is en weer uit als het te warm is, is niet goed genoeg. De temperatuur schommelt dan altijd tussen een paar graden boven- en een paar graden onder de gewenste waarde. Een PID controller doet dat een heel stuk nauwkeuriger via een Proportioneel, Integrerend en Differentierend algoritme dat de hoeveelheid warmte regelt die aan de reactor wordt toegevoegd. Is de pot een heel klein beetje te koud, dan wordt er ook een heel klein beetje warmte toegevoegd. Zonder in detail te gaan, met een PID controller, mits goed afgesteld, kun je een temperatuur makkelijk op 0,1 C constant houden.
Tijdens mijn studie was een PID controller een kast ter grootte van 4 schoendozen en voor hobbywerk onbetaalbaar en onbruikbaar.
Tegenwoordig: 3 tientjes via Ebay en 4x4x8 cm.

Om sous-vide te koken (google maar als je niet weet wat dit is) is een nauwkeurige regeling van de temperatuur essentieel.
We hebben twee slow-cookers. Eentje wordt dus binnenkort voorzien van een Proportioneel, Integrerende en Diffentierende temperatuurregeling en gevuld met water. Ik hou jullie op de hoogte.

Pennenbakje

Hoe moeilijk is het om een beetje nauwkeurig te werken met alleen handgereedschap ? Om eerlijk te zijn : dat valt vies tegen.
Ik had een stuk mahonie liggen van een oude zitbank. Met de handzaag een dun plankje eruit gezaagd en een smalle lange strip. Allebei ruim 8 mm dik. Met de schaaf alles vlak geschaafd tot precies 8 mm en netjes recht en haaks. Daarna met een beitel een sponning in de strip. Uit die strip heb ik vier stukjes in verstek gezaagd voor de zijkanten van het pennenbakje. Het plankje is passend geschaafd in de sponningen van de zijkanten. Lijmen en schuren...Klaar. Het is niet perfect, maar wel mooi, vind ik.
En...wie heeft er nu een mahoniehouten pennenbakje?

Power

Het volgende project is van start....
Ik heb al eens eerder over het aantal stopcontacten onder mijn bureau geschreven (18 stuks). Dat is inmiddels redelijk netjes opgelost, maar het irriteert me mateloos dat in 9 van deze stopcontacten zo'n "blok" zit (voedingsadapter) die 5 of 12 volt levert aan allerlei apparaten. Ze zijn allemaal verschillend, een aantal direct in het stopcontact geplugd, andere via een eindje kabel en een stekker. Alle kabels zijn eigenlijk te lang of te kort. Kortom een doorn in mijn oog.
Dat gaan we dus moderniseren en tegelijk netjes beveiligen.

In elke PC zit een voeding. Daar heb ik dus eentje van bemachtigd op de markt voor een tientje . Die levert 3,3V, 5V en 12 V via een hele bos kabels. Voor de 3,3 V heb ik niet direct een bestemming maar de 5 en 12V zijn precies waar ik op uit ben. Ik heb de kabels inmiddels gebundeld, een vermogensweerstand gemonteerd tussen 5V en aarde en een kortsluitverbinding gemaakt voor de "power-on" kabel.
Het mooie van deze oplossing is bovendien dat deze voeding nette ingebouwde overbelasting en kortsluit beveiligingen heeft.
Deze ene voeding kan al die voedingsadapters onder mijn bureau vervangen. Nette op maat gemaakte laagspanningskabels naar de apparaten en klaar is kees. En voor de verbindingen gaan we gebruik maken van "Molex Minifit" connectors; daar heb ik uitgebreid over gecommuniceerd met een gerenommeerd Molex Sales Engineer uit Maastricht.